Personal

ท่านคิดว่า ระหว่างนายสุธี นายเด่น กับนายวิศรุต ใครมีชีวิตที่มีความสุขมากกว่ากัน

ชื่อ นายสุธี หวังเลิศตระกูลยิ่ง นายเด่น สุขใจ นายวิศรุต หาญนภาชีวิน
ชื่อเล่น แซม เด่น แนท
การศึกษา ปริญญาเอกด้านบริหารธุรกิจ ป.4 ปริญญาตรี วิทยาการคอมพิวเตอร์
อาชีพ ที่ปรึกษาด้านการลงทุนใน ตลาดหลักทรัพย์ ทำนา โปรแกรมเมอร์
ที่ทำงาน บริษัทบนชั้นที่ 22 ของตึกใบหยก ท้องไร่ ท้องนา ชั้นสอง ศูนย์ราชการ แจ้งวัฒนะ
เวลาทำงาน จ.-ศ. แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น ตราบเท่าที่มีแสงพระอาทิตย์

จ-ศ เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ถ้าเหตุการณ์เป็นปกติ แต่ถ้าไม่ปกติ ก็ทุกวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ตราบเท่าที่สมองยังคิดไหว

รายได้ต่อเดือน 28,600 ไม่รวมค่านายหน้า 3,400 บาท ขึ้นอยู่กับฟ้าฝนแต่ละปีด้วย สองหมื่นฝ่าๆ
การแต่งกาย เสื้อเชิ้ต เนกไท กางเกงสแล็ก รองเท้าหนัง บางครั้งใส่สูทหากมีลูกค้ารายใหญ่มาหา เสื้อม่อฮ่อม กางเกงขายาว เท้าเปล่า หรือรองเท้าบู๊ตตามโอกาส มีงอบกันแดด เสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว รองเท้าผ้าใบ หูฟัง
ครอบครัว อยู่ตัวคนเดียว ภรรยาขอหย่าเมื่อสองปีก่อน ไม่มีลูก มีกันห้าคน คือนายเด่น นางกลีบที่เป็นภรรยา และลูกๆ อีกสามคน อยู่ตัวคนเดียว โสด
บ้านพักอาศัย ทาวน์เฮ้าส์หรูย่านพระรามสอง ผ่อนสามสิบปี บ้านไม้ชั้นเดียว ริมคลองชลประทาน สร้างเอง อพาร์ทเมนท์แถวปากเกร็ด เช่นเดือนละ 2,200
ยานพาหนะ รถยนต์นำเข้าจากยุโรป หนึ่งพันห้าร้อยซีซี ผ่อนมาได้แล้วสองปีครึ่ง แต่งเครื่องเสียงอย่างดี ต้องหามา เพราะไม่อยากโหนรถเมล์ และอยากอวดสาวๆ เกวียนบ้าง ควายบ้าง รถไถนาบ้าง รถอีแต๋นบ้าง จักรยานบ้าง เดินเท้าก็มี บริการขนส่งมวลชนต่างๆ ช่วงนี้ก็รถตู้ รถเมล์เป็นส่วนใหญ่
เครื่องมือทำงาน โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ค รายงานข่าวผ่านดาวเทียม ปากกาด้ามทอง วัว ควาย จอบ เสียม เคียว และวิทยุฟังเพลงระหว่างทำงาน คอมพิวเตอร์ อินเตอร์เนต
อาหาร กินอาหารตามสั่ง หรืออาหารสำเร็จรูปแช่แข็งในวันทำงาน ส่วนวันหยุดกินไก่ทอดในห้างสรรพสินค้า ตอนเย็นหากมีเวลาก็ไปกินหมูกระทะ น้ำพริกปลาดุกทำเอง ผักเคียงเด็ดจากรั้ว ข้าวที่ปลูกเอง ผลหมากรากไม้ขอจากเพื่อนบ้านได้ ร้านอาหารทั่วไป
การดูแล สุขภาพร่างกาย ฟิตเนสหรู วิตามินแบบแคปซูล นวดอโรม่า ฉีดยาบำรุงที่โรงพยาบาลทุกปี ออกกำลังกาย กินผักสดๆ ที่ปลูกเอง เข้านอนแต่หัวค่ำ ไม่ค่อยได้ทำ
ความสามารถ Microsoft Word, Excel, Power Point, Outlook, Visio, Project, Primavera, SAP, Oracle ซ่อมรถไถนา หมักปุ๋ย เพาะเห็ด System analysis and design , Programming
กิจกรรม ในวันหยุด ดูหนัง กินข้าวและซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า อยู่บ้านกับลูกๆ เล่านิทานให้ฟัง ไปทำบุญที่วัด เล่นเนต อ่านหนังสือ ดูหนัง กินข้าวและซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า
เพื่อนบ้าน ไม่รู้จัก นายโชติ นายสิงห์ นางแจ่ม ลุงวิฑูรย์ ฯลฯ มีเพื่อนๆ ตั้งแต่มหาลัยที่ชักชวนมาอยู่หอเดียวกัน นอกนั้นก็ไม่รู้จัก
ความปลอดภัย ในชีวิต รถยนต์มีถุงลมนิรภัย หมู่บ้านมียามและกล้องวงจรปิด ทรัพย์สินมีค่าฝากตู้นิรภัยของธนาคาร ผูกมิตรกับเพื่อนบ้าน ไม่มีของฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น ไม่มีแก่งแย่งชิงดีกับใคร ประตูห้องล็อคได้
ความฝันที่ ไม่เคยเป็นจริง มีบ้านสักหลังในต่างจังหวัด มีบ้านสักหลังในเมือง

- มี Lamborghini ขับ
- มีบ้านสักหลังบนเกาะส่วนตัวที่มัลดีฟ
- มีฮอส่วนตัว
- มีพลอย หอวังเป็นแฟน
- มีเต้ย จรินทร์พรเป็นกิ๊ก
- ได้อ่าน berserk เล่มจบ
- ได้อ่านคำสาปฟาห์โรเล่มจบ
- ได้อ่านหน้ากากแก้วเล่มจบ
- ได้อ่านก้าวแรกเล่มจบ
- ฯลฯ

ช่วงเวลาที่มี ความสุข วันที่สอบเอ็นทรานซ์ติด วันรับปริญญา วันที่ได้งานทำ วันที่ไดเลื่อนตำแหน่ง วันที่โบนัสออก ทุกวันที่ได้กลับมาเจอหน้าลูกเมีย ได้ไปทำบุญฟังธรรมที่วัด

- เวลาที่แก้โจทย์ยากๆได้
- เวลาได้กินกาแฟอร่อยๆ
- เวลาได้กินอาหารอร่อยๆ
- วันที่เงินเดือนออก
- เวลาที่ได้อยู่กับเธอ
- เวลามีคนอ่านบลอค
- เวลาที่ได้ฟังเพลงเพราะๆ
- เวลาได้รับงานน่าสนุก ท้าทาย
- เวลาที่การ์ตูนใหม่ออก
- วันที่งานไม่เข้า
- เวลาที่ได้เล่นเกมสนุกๆ
- ฯลฯ

ช่วงเวลาที่มี ความทุกข์ ทุกวัน ตราบใดที่ชีวิตยังไม่ถึงเป้าหมาย ก็ต้องดิ้นรนไปให้ถึงให้ได้ ทุกวัน สุขๆ ทุกข์ๆ ไปตามประสาเรื่องธรรมดาของมนุษย์ - เวลาหาbug ไม่เจอ
- เวลางานเข้า
- เวลาได้รับงานน่าเบื่อ
- เวลาที่เธอไม่สนใจ
- อาทิตย์ที่วันพีซไม่ออก
- เวลาขาดเนต
- เวลางานไม่เข้านานๆ มันเบื่อ
- ฯลฯ
เป้าหมายชีวิต เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารบริษัท ได้เงินเดือนสักสองแสนบาท มีรถประจำตำแหน่งพร้อมคนขับ ห้องทำงานส่วนตัว ตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง อยากขยายที่ดินออกไปอีก มีบ่อเลี้ยงปลา มีคนงานมาช่วยงาน ได้ปลูกบ้านใหม่ให้น่าอยู่และแข็งแรงขึ้น ลูกหลานเป็นคนดี

อืมม ยังไม่มีเป็นรูปเป็นร่างเลย
อยากจะโตอยู่ในสาย Developer แต่ส่วนเห็นว่าในไทยส่วนใหญ่จะเป็นแบบ Programmer > SA > Manager
ถ้าอยู่สายDevelop จะได้เงินเดือนสูงสุดซักเท่าไหร่กันนะ

บั้นปลาย ของชีวิต เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งลำไส้ในวัยสามสิบห้าปี หมอบอกว่าเกิดจากความเครียด การใช้ชีวิตเร่งรีบ การทานอาหารไม่ถูกสุขลักษณะ มลพิษที่สะสมในร่างกายและการพักผ่อนน้อย นายสุธีเสียชีวิตในห้องผู้ป่วยหนัก หลังจากระบบหายใจล้มเหลว เสียชีวิตด้วยโรคชรา ในวัยเจ็ดสิบเจ็ดปี วันที่เสียชีวิตนั้น ครอบครัวลูกหลานเข้ามาดูใจกันพร้อมหน้า นายเด่นค่อยๆ หลับตาลงเหมือนคนนอนหลับ และจากไปอย่างสงบ ...
คำพูดสุดท้าย "ญาติของผมยังไม่มาอีกหรือ ช่างเถอะ... เขาคงยุ่งอยู่ คงไม่มีใครมาแล้วล่ะ" "ขอบใจที่มาหาปู่นะไอ้หลาน ต่อไปต้องดูแลกันเองให้ดีนะ รักกันให้มากๆ" "It's not a bug, it's a feature!!"
สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ ให้คนรุ่นหลัง ตำแน่งในบริษัทที่ว่างลง ศาลาริมน้ำในวัดที่สร้างถวาย หนังสือที่ซื้อบริจาคห้องสมุดชุมชน ต้นไม้ที่เคยปลูกเองสองข้างถนนในหมู่บ้าน ลูกหลานที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างอบอุ่นจนเป็นคนดี และช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัว ที่ลูกหลานจะจำได้เสมอตลอดไป ...

ที่มา http://variety.teenee.com/foodforbrain/14999.html

คงไม่มีคำตอบที่ถูกต้องสำหรับคำถามนี้ บางคนอาจจะชอบแบบนายเด่น แล้วก็อาจจะมีคนชอบแบบนายสุธีก็ได้ (แบบว่า บั้นปลายไม่ีจำเป็นต้องเหมือนกันก็ได้) แต่ผมเลือกของผมนี่แหละ มีความสุขที่สุดแล้ว ไม่ว่ามันจะเป็นชีวิตที่รีบเร่ง ดิ้นรน หรือ สบายๆ ประเด็นสำคัญคือคุณมีความสุขกับมันหรือเปล่า ชีวิตมันก็มีสุขมีทุกข์เป็นธรรมดา บางทีอยู่ที่ว่าคุณมองมันยังไง บางคนเครียดกับรถติด ด่ารถคันหน้าว่าแม่งออกตัวช้า ด่ารัฐบาลว่าไม่แก้ปัญหา คือรถมันเยอะมันก็ต้องติดเป็นธรรมดา จะแก้ปัญหามันก็ต้องใช้ทั้งเงินทั้งเวลา ผมก็ไม่ชอบเวลารถติด ต้องนั่งเฉยๆเป็นชม. ก็แค่เบื่อแต่ไม่ได้เครียดอะไร งัด psp ออกมาเล่น แป๊บเดียว 1ชม.ก็ผ่านไป ถ้าขับรถเอง ก็เปิดเพลง ฟังเพลง ร้องเพลงไป หรือแล้วแต่ชอบ

มีคนบอกว่าความสุขตลอดชีวิต คือได้ทำงานที่รัก ผมว่าผมได้ข้อนั้นแล้วนะ อาจจะไม่ถึงกับตรงเป๊ะ แต่ก็มาถูกทิศแล้ว จริงอยากลองเป็นเกมโปรแกรมเมอร์ดู ไม่รู้จะชอบกว่ารึเปล่า แต่มันดูน่าสนุกกว่า สำหรับบางคนอาจจะคิดว่างานเป็นภาระของชีวิต เป็นสิ่งที่ต้องทำเพราะความจำเป็น แต่ผมมองว่ามันเป็นหน้าที่ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน เหมือนที่ทุกวันต้องกินข้าว ต้องอาบน้ำ ต้องแปรงฟัน ผมว่างานผมสนุกนะ อาจจะไม่ใช่ตลอดเวลา การได้แก้โจทย์โปรแกรมมันเหมือนกับการเล่นเกมปริศนา หาทางไปต่อ หาข้อมูลเพื่อไขปริศนา การหาบั๊กก็เหมือนเกมหาตัวคนร้าย แต่เกมยากเกินไปก็เครียดอยู่เหมือนกัน

ถ้าชีวิตใครยังไม่มีความสุข ก็พยายามแสวงหาต่อไปนะครับ บางทีมันอยู่ใกล้กว่าที่คิด แค่คิดให้มีความสุข